وقتی دلگیری و تنها
دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود وبراي تو ماندن و به پاي تو مردن و به عشق تو سوختن و چه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن براي تو گريستن و به عشق و دنياي تو نرسيدن اي کاش مي دانستي بدون تو مرگ گواراترين زندگي است بدون تو و به دور از دستهاي مهربانت زندگي چه تلخ و ناشکيباست اي کاش مي دانستي مرز خواستن کجاست و اي کاش مي ديدي قلبي را که فقط براي تو مي تپد حرفها را گاه نمي توان گفت من لحظه هاي با تو بودن را با اشکهايم تداعي ميکنم وعطر نفسهاي تورا در بند بند وجودم مي بلعم و غزلبانوی چشم آبی٫ گیسو زردم بی تو در غربت پاییز پریشان گردم من همان کولی آواره چشمان توام که به آنسوی نگاه تو سفر می کردم حتم دارم که تو از طایفه خورشیدی من ولی ٫ شبزده ام ٬ سایه پرستم ٫ سردم لحظه ای در بگشا دلنگرانم ... دیر است بی تو در این شب طوفان به کجا برگردم تا به کی باید از این شبزده ها بگریزم من که در سینه خود مهر تو را پروردم باز کن بر من آشفته در خانه خویش که به آرامش چشم تو پناه آوردم سکوت کن ٫ و به هیچ چیز میندیش... که در قلمرو دوست داشتن اندیشه ای را مجال تاختن نیست... و عشق... تفسیر آن لحظه ایست که از سکوت لبریز است آرام جنگلی است. از پشت بیشه می گذرد رودخانه ای در آسمان صاف سنگین و باوقار زیباترین عقاب سیه بال کوهسار پرواز می کند... در این میان منم شهزاده ای که با عطش ناب بوسه اش بیدار می کند زیبای خفته را.... فریاد من شکست در بهت کوچه ها در قحطی غزل افتادم از صدا در بغض این حریق آتش گرفته است لبهای بسته ام با بوسه ی هوس من درد گشته ام در بطن یک صدا از انتحار عشق در پستوی زمان . دستان سرد تو بر پیکر شکسته ام خطی ز غم کشید بر من که آخرین ، نفرینی شبم . ای آشنای من از من گذشته ائی ٫ از من که خسته ام ... اینک منم ولی آشفته از دروغ ، از این همه ریا در خلوت حضور . اینک منم ولی دلخسته ار خودم ، از رد سرخ خون ، از بغض این جنون . با من ترانه ائی از آسمان بخوان از بغض بی حباب ، از گریه های شوم ا از کوچه های شهر ، در حسرت سحر از لحظه سقوط ، در اوج بی هدف . ای نازنین من من تن به شب زدم در کشف عاشقی تن در گناه شسته ام ... امروز تا هزار سال با تو فاصله دارم . و هرروز آرزو می کنی که کاش ساعتها در آن لحظه مانده بودم. لحظه آغاز من در انعکاس تیله ائی چشمهای تو . کاش می دانستی چقدر دلم برایت تنگ شده کاش می فهمیدی ....
تو در کنار من بشینی؟ محال بود
هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود
چشمان مهربان تو پاک و زلال بود
پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری
با تو چه قدر کوچه ما بی مثال بود
نشنید لحن عاشق من را نگاه تو
پرواز چشم های تو محتاج بال بود
سیب درخت بی ثمر آرزوی من
یک عمر مانده بود ولی کال کال بود
گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت
گفتی مجال نیست و لیکن مجال بود
یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود
سهم من از عبور تو رنج و ملال بود
چیزی شبیه جام بلور دلی غریب
حالا شکست وای صدای وصال بود
شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد
اما نه با خیال تو بودم حلال بود
نوشته شده در پنجشنبه 11 مهر1387ساعت
11:21 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در پنجشنبه 11 مهر1387ساعت
9:57 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در دوشنبه 8 مهر1387ساعت
7:56 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در یکشنبه 7 مهر1387ساعت
2:1 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در یکشنبه 7 مهر1387ساعت
1:57 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در یکشنبه 7 مهر1387ساعت
1:45 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در یکشنبه 7 مهر1387ساعت
1:38 قبل از ظهر توسط بهامین| |
