نای عشقم تشنه ی لبهای تو
خامشم دور از تو و آوای تو
                                     همچو باران از نشیب دره ها
                                    می گریزم خسته در صحرای تو
 موجکی خردم به امیدی بزرگ
می روم تا ساحل دریای تو
                                         هو کشان همچون گوزن کوه سار
                                        می دوم هر سوی ره پیمای تو
مست همچون بره ها و گله ها
 می چرم با نغمه ی هی های تو
                                              مستم از یک لحظه دیدارت هنوز
                                               وه چه مستی هاست در صهبای تو 

                           زندگانی چیست ؟ لفظ مُهمَلی
                             گر بماند خالی از معنای تو

باد

ترانه ای می خواند

رویاهایش را

               آسمان پر ستاره

نادیده می گیرد

                   و هر دانه ی برفی

به اشکی نریخته می ماند

                              سکوت ...

سرشار از سخنان ناگفته است.

آه ای مردی که لبهای مرا 
        از شرار بوسه ها سوزانده ای

این کتابی بی سرانجامست و تو
صفحه کوتاهی از آن خوانده ای