وقتی دلگیری و تنها
کوه پرسید ز رود زیر این سقف کبود راز ماندن در چیست ؟ گفت : در رفتن من کوه پرسید : ومن ؟ گفت در ماندن تو بلبلی گفت : ومن ؟ خنده ای کرد و گفت : در غزلخوانی تو آه از آن آبادی که در آن کوه روَد، رود، مرداب شود و در آن بلبل سرگشته سرش را به گریبان ببرد ، و نخواند دیگر من و تو ، بلبل و کوه و رودیم راز ماندن جز، در خواندن من، ماندن تو ، رفتن یاران سفر کرده ی ما نیست بدان! نوشتن هایی که شعر نامیدم و شعرهایی که به ذهن دفترم سپردم با تو شروع کردم تمام آن حرفهای بی قافیه را که هیچکس نخوانده بود و نمی دانست برای کدام دل پریشان است با تو بود، هرچه بود و برای توست هرچه دل سرود... چندی است که شعرهایمان با هم آشنایند! و کوچه هایمان سرشار از مهتاب و لطافت باران می خواهم باز هم بنویسم ولی هیچ کلام و واژه ای مرا یاری نمی دهد! نمی دانم تو را چگونه بنویسم و با کدام شعر به جنگ ذهن شاعرت بروم توان مقابله ام نیست، می دانم من از پیش بازنده ام... سکوت عجیبی است...! تنها من مانده ام و خیال بودنت، من مانده ام و نوشته هایت نوشته هایی که دلم را به بند کشید و شده ام زندانی دفتر خاطراتت شده ام تشنه حضورت... با من چه کرده ای؟ وقتی می خوانمت دلتنگ می شوم وقتی از تو می نویسم، چکاوکها عاشق می شوند وقتی هوای کوچه ابری می شود، دلم هوایت را می کند وقتی می دانم دیگر عطر تنت نیست، دیوانه می شوم... با خود چه کرده ای؟ هر روز و هر لحظه نگرانت می شوم که چه می کنی! غصه هایت را کجا دفن می کنی! تنهاییت را با که قسمت می کنی! اشکهایت را روی کدام کویر می ریزی! کدام گل را سیراب می کنی! با من چه کرده ای؟ می خواهم فریاد بزنم تنهاییت برای من... غصه هایت برای من... همه بغضها و اشکهایت برای من... تو فقط بخند آنقدر بلند تا لبهای خشکیده ام آب شوند آنقدر بلند تا ابرها اشک شوق بریزند و کوچه ها عاشق شوند... کاش اینجا بودی کاش بودی و سکوت می کردی کاش بودی و... روی قبرم بنویسید مسافر بوده است بنویسید که یک مرغ مهاجر بوده است بنویسید زمین کوچه ی سرگردانیست او در این معبر پرحادثه عابر بوده است صفت شاعر اگر همدلی و همدردیست در رثایم بنویسد که شاعر بوده است مدح گویی و ثنا خوانی اگر دین داریست بنویسید در این مرحله کافر بوده است غزل حجرت من را همه جا بنویسید روی قبرم بنویسید مهاجر بوده است تقدیم به رادمنش تا از آن لحظه برویم تا گل که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل لحظه ای با من باش تا که از تو نفسی تازه کنم تا از آن لحظه با تو سفر آغاز کنم سفری تا ته بیشه های سر سبز خیال تا به دروازه شهر آرزوهای محال سفری در خم و پیچ گذر ستاره ها از میون دشت پر خاطره ترانه ها تا به باغ چشم تو پنجره ای باز کنم از تو شعر و قصه و ترانه ای ساز کنم شعری همصدای بارون قصه ای به رنگ و عطر قصه ها ی عشق عاشقای دنیا از یه لحظه تا همیشه میشه از تو پر گرفت تا اوج ابرا کوچه پس کوچه شهرو با خیالت پرسه زد تا مرز فردا زبانم در دهان باز بسته ست در تنگ قفس باز است و افسوس که بال مرغ آوازم شکسته ست غمی در استخوانم می گدازد خیال ناشناسی آشنا رنگ گهی می سوزدم گه می نوازد ز رنگ آمیزی غمهای انبوه که در رگهام جای خون روان است سیه داروی زهرآگین اندوه فرو می پیچیدم در سینه تنگ چو فریاد یکی دیوانه گنگ که می کوبد سر شوریده بر سنگ نهان در سینه می جوشد شب و روز چنان مار گرفتاری که ریزد شرنگ خشمش از نیش جگر سوز ز مغزم می تراود گیج و گمراه چو روح خوابگردی مات و مدهوش که بی سامان به ره افتد شبانگاه درون سینه ام دردی ست خونبار که همچون گریه می گیرد گلویم غمی آِشفته دردی گریه آلود نمی دانم چه می خواهم بگویم آدمك مرگ همين جاست،بخند آن خدايي كه بزرگش خواندي به خدا مثل تو تنهاست ، بخند دستخطي كه تو را عاشق كرد شوخي كاغذي ماست ، بخند فكر كن درد تو ارزشمند است فكر كن گريه چه زيباست،بخند صبح فردا به شبت نيست ، كه نيست تازه انگار كه فرداست،بخند راستي آنچه كه يادت داديم پر زدن نيست،كه درجاست ،بخند آدمك نغمه ي آغاز بخوان به خدا آخر دنياست، بخند و ديگران می خوانند و عده ای می گويند و بعضی می خندند دلمان خوش است به دروغ هايی که از راست به اينکه کسی برايمان دل بسوزاند يا کسی عاشقمان شود با شاخه گلی دل می بنديم دلمان خوش می شود و وقتی چيزی مطابق میل ما نبود چقدر راحت لگد می زنيم همه چيز را تمام امشب را مثل هر شب به تو فكر خواهم كرد ميان سكوت كوچه ها و پاييزي كه بر زمين نشسته و به تصوير تو خيره خواهم شد و آرام آرام چكه خواهم كرد روي همه خاطراتم دل کنده ام ز روز و تماشای آفتاب ...باز من تنها شدم غریب و بی کس!؟ چنان بار سکوت بر من سخت و سنگینی میکرد که گویا پایه زمینم ستاره ها و آسمون همه بر من فرود آمده اند سخت بود و گرما تنم را و بغض گلویم را میفشرد خواستم ببینم! اما ورم چشام و اشکهایش امان دیدن را گرفته بودند تنهایی و بی کسی مونس جان و سوهان روحم شدند گفتم سخت است تنهایی و غریبی... اما همین جا بود که بر فکرم تلنگری چون حباب عبور کرد همینجا بود که غبار و مه یواش یواش از چشمام دور میشدند و رنگها پشت سرهم رقص کنان میآمدند و از او میگفتند از خلقت آفرینش و از خالقش میگفتند پاک کلافه شده بودم خلقت و آفرینش!؟ داستان چیست؟ سخت کنجکاو شدم گویا تنهایی و بی کسی از نهان من بریده بودند خوب نگاه کردم وخوب گوشامو تیز تا بشنوم داستان آفرینش را *یکی بود یکی نبود خدایی بود تک و تنها غریب و بیکس،هیچکس نبود خورشید گرمای خود را از دست داده است و گل های سرخ عطری ندارند و ستارگان دیگر نمی خوانند آن گاه که چشم می گشایم و می بینم با تو نیستم و خدا خر را آفرید... به او گفت: و تو یک خر خواهی بود. و مثل یک خر کار خواهی کرد و بار خواهی برد، از زمانی که تابش آفتاب آغاز می شود تا زمانی که تاریکی شب سرمی رسد. خربه خداوند پاسخ داد: خداوندا! من می خواهم خر باشم، اما پنجاه سال برای تو نگهبان خانه انسان خواهی بود و بهترین دوست و وفادارترین خداوندا! سی سال زندگی عمری طولانی است. کاری کن من فقط پانزده سال عمر کنم. به او گفت: تو یک میمون خواهی بود. از این شاخه به آن شاخه خواهی پرید و میمون به خداوند پاسخ داد: بیست سال عمری طولانی است، من می خواهم ده سال عمر کنم. به او گفت: تو انسان هستی. تنها مخلوق هوشمند روی تمام سطح کره زمین. تو انسان گفت: سرورم! من دوست دارم انسان باشم، اما بیست سال مدت کمی برای زندگی و خداوند آرزوی انسان را برآورده کرد. و از آن زمان تا کنون انسان بیست سال مثل انسان زندگی می کند..... و این بود همان زندگی که انسان از خدا خواست. چه غريب ماندي اي دل ! نه غمي, نه غمگساري ه.ا.سایه بايد از باده عشرت دو سه ساغر زدني فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای ؟ و من برای زندگی تو را بهانه می کنم لحظه ديدار نزديك است باز من ديوانه ام ، مستم باز ميلرزد، دلم، دستم باز گوئي در جهان ديگري هستم هاي! نخراشي بغفلت گونه ام را تيغ هاي، نپرسي صفاي زلفکم را دست و آبرويم را نريزي، دل اي نخورده مست لحظه ديدار نزديك است آواز عاشقانه ي ما در گلو شکست ديگر دلم هواي سرودن نمي کند سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم اي داد ، کس به داغ دل باغ دل نداد آن روزهاي خوب که ديديم ، خواب بود «بادا»مباد گشت و «مبادا» به باد رفت فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند تا آمدم که با تو خدا حافظي کنم روحت شاد... نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد... 
لحظه ای با من باش
رنگ سبز جنگل و آبی دریا
از بس که دیدنی است شب چشمهای تو
از کج سلیقگی است نشستن کنار جوی
تا می توان نشست لب چشمهای تو
و همواره بر پشت تو باری سنگین خواهد بود. و تو علف خواهی خورد و از عقل
بی بهره خواهی بود و پنجاه سال عمر خواهی کرد.
خری همچون من عمری طولانی است. پس کاری کن فقط بیست سال زندگی کنم. و
خداوند آرزوی خر را برآورده کرد.
و خدا سگ را آفرید
به او گفت:
یار انسان خواهی شد. تو غذایی را که به تو می دهند خواهی خورد و سی سال
زندگی خواهی کرد. تو یک سگ خواهی بود.
سگ به خداوند پاسخ داد:
و خداوند آرزوی سگ را برآورد.
و خدا میمون را آفرید
برای سرگرم کردن دیگران کارهای جالب انجام خواهی داد و بیست سال عمر خواهی
کرد.
و خداوند آرزوی میمون را برآورده کرد.
و سرانجام خداوند انسان را آفرید
می توانی از هوش خودت استفاده کنی و سروری همه موجودات را برعهده بگیری و
بر تمام جهان تسلط داشته باشی. و تو بیست سال عمر خواهی کرد.
است. آن سی سالی که خرنخواست زندگی کند و آن پانزده سالی که سگ نخواست
زندگی کند و آن ده سالی که میمون نخواست زندگی کند، به من بده.
و پس از آن، سی سال مثل خر زندگی می کند، ازدواج می کند و مثل خر کار می کند و مثل خر بار می برد...
و پس از اینکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد.
و
وقتی پیر شد، ده سال مثل میمون زندگی می کند، از خانه این پسر به خانه آن
دختر می رود و سعی می کند مثل میمون نوه هایش را سرگرم کند.
نه به انتظار ياري, نه ز يار انتظاري
غم اگر به كوه گويم بگريزد و بريزد
كه دگر بدين گراني نتوان كشيد باري
چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
كه به هفت آسمانش نه ستارهاي است باري
دل من ! چه حيف بودي كه چنين زكار ماندي
چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاري
نرسيد آن كه ماهي به تو پرتوي رساند
دل آبگينه بشكن كه نماند جز غباري
همه عمر چشم بودم كه مگر گلي بخندد
دگر اي اميد خون شو كه فرو خليد خاري
سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشتهست
تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاري
به سرشك همچو باران ز برت چه برخورم من؟
كه چو سنگ تيره ماندي همه عمر بر مزاري
چو به زندگان نبخشي تو گناه زندگاني
بگذار تا بميرد به بر تو زنده واري
نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر برآرم
منم آن درخت پيري كه نداشت برگ و باري
سر بى پناه پيري به كنار گير و بگذر
كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناري
به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها
بنگر وفاي ياران كه رها كنند ياري.....
كه جهان نيست مگر چشم به هم بر زدني
به تمنّاي كسي حلقه به هر در زده ايم
هيچ كس نيست ، چه حاصل در ديگر زدني
تا نبينيم سرانجام كه ميميرد عشق
به كه پروانه صفت ، شعله به جان در زدني
زندگي معركه اي بود سراسر زد و خورد
پشت پا خوردني از هركس و بر سر زدني
با چنين شيوه ، شب اي ماه ! گوارا بادت
راه خود رفتن و تابيدن و تسخر زدني
سر پرواز ندارم كه فضا مختنق است
به هواي سر كوي تو مگر پر زدني
تا بگيريم مگر از سحر خويش سراغ
ماه و تا صبح به هر ميكده اي سر زدني
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت
باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
که ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب که ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه که هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشک
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم ایی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فکند بر جانت
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست
تنها بهانه ي دل ما در گلو شکست
آن گريه هاي عقده گشا در گلو شکست
اي واي ، هاي هاي عزا در گلو شکست
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شکست
«آيا»زياد رفت و «چرا » در گلو شکست
نفرين و آفرين و دعا در گلو شکست
بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست
نمی خواهم بدانم کوزه گر
از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازند
گلویم سوتکی باشد به دست
کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریزو پی در پی
دم گرم خموشش را در گلویم بفشارد
و خواب خفتگان را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند دائم
سکوت مرگبارم را..... 
نوشته شده در دوشنبه 27 خرداد1387ساعت
4:24 بعد از ظهر توسط بهامین| |
با تو شروع کردم
نوشته شده در دوشنبه 27 خرداد1387ساعت
2:27 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در دوشنبه 27 خرداد1387ساعت
2:22 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در دوشنبه 20 خرداد1387ساعت
1:17 قبل از ظهر توسط بهامین| |
لحظه ای با من باش
نوشته شده در دوشنبه 20 خرداد1387ساعت
0:56 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نمی دانم چه می خواهم بگویم
ه.ا.سایه
نوشته شده در دوشنبه 20 خرداد1387ساعت
0:43 قبل از ظهر توسط بهامین| |
آدمك آخر دنياست ،بخند
نوشته شده در سه شنبه 14 خرداد1387ساعت
10:41 بعد از ظهر توسط بهامین| |
دلمان خوش است که می نويسيم
نوشته شده در شنبه 11 خرداد1387ساعت
10:34 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در شنبه 11 خرداد1387ساعت
10:33 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در شنبه 11 خرداد1387ساعت
9:59 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در پنجشنبه 9 خرداد1387ساعت
1:20 قبل از ظهر توسط بهامین| |
گویی
نوشته شده در پنجشنبه 9 خرداد1387ساعت
1:18 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در پنجشنبه 9 خرداد1387ساعت
1:0 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در پنجشنبه 9 خرداد1387ساعت
0:49 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در پنجشنبه 9 خرداد1387ساعت
0:43 قبل از ظهر توسط بهامین| |
باز در چهره خاموش خیال
نوشته شده در پنجشنبه 2 خرداد1387ساعت
3:45 بعد از ظهر توسط بهامین| |
کنار آشیانه ی تو آشیانه می کنم
نوشته شده در پنجشنبه 2 خرداد1387ساعت
3:32 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در پنجشنبه 2 خرداد1387ساعت
3:30 بعد از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در چهارشنبه 1 خرداد1387ساعت
1:19 قبل از ظهر توسط بهامین| |
نوشته شده در چهارشنبه 1 خرداد1387ساعت
1:5 قبل از ظهر توسط بهامین| |
