به خدا حافظي تلخ تو سوگند، نشد

که تو رفتي و دلم ثانيه اي بند نشد

لب تو ميوه ي ممنوع ولي لب هايم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد

با چراغي همه جا گشتم و گشتم در شهر

هيچ کس، هيچ کس اينجا به تو مانند نشد

هر کسي در دل من جاي خودش را دارد

جانشين تو در اين سينه خداوند، نشد

خواستند از تو بگويند شبي شاعر ها

عاقبت با قلم شرم نوشتند ،نشد

قرار بود بیایی ولی نه این ساعت

چقدر منتظرت مانده ام و تو راحت

قدم زنان و چه بی فکر می رسی و سلام ــ

نکرده « حوصله اصلن ندارم » و صحبت

همیشه یک طرفه با دیالوگی کوتاه

تمام می شود اما ، منم که یک ساعت

همیشه زود می آیم که منتظر باشم

همیشه دیر میایی که باز این مدت

دلم به شور بیفتد ، هزار راه که تو ....

هزار بار به شیطان، به فکر بد لعنت !

گاه می اندیشم ،

- می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری !

تو توانایی بخشش داری .

دستای تو توانایی آن را دارد ؛

- كه مرا،

زندگانی بخشد .

چشمهای تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا،

سطر برجسته ای از زندگانی من هستی

حمید مصدق

رنگ بي رنگ وداع.

از تو تنها يک اشک

مانده با من امشب،

مي چکد اشک و

تو را

پاک

از خاطر من خواهد شست

از تو تنها يک حرف

مانده با من امشب

که بگويد با تو،

که فراموش شوي

لاي اين خاطره ها

از تو تنها يک حس

مانده با من امشب

که تو را گم بکنم

پاي بيهودگي احساسم

…

آخرين بار

سلام

آخرين بار

خدا حافظ تو

قرار بود فقط بی قرار من باشی

و روزهای مبادا كنار من باشی

قرار بود كه مهتاب من شوی نه فقط،

شبی ستاره ی دنباله دار من باشی

كه هر ستاره ی دنباله دار رفتنی است

خیال می كردم ماندگار من باشی

سر قرار نبودی خمار برگشتم

قرار بود كه چشم انتظار من باشی

تو دست های خودت را به دست های كسی...

بدون اینكه كمی شرمسار من باشی

چرا مرا به امان خدا رها كردی؟

به جای اینكه خداوندگار من باشی

به التماس نجیبم بخند حرفی نیست

شکسته پای شکیبم بخند حرفی نیست

در امتداد جنونم بیا و رو در رو

به خنده ‫های عجیبم بخند حرفی نیست

از آخرین نفس کوچه هم پرم دادند

به این غروب غریبم بخند حرفی نیست

طلسم اشک مرا با فریب دزدیدند

تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست

من از عبور نگاهی شکسته ام، آری

شکستن است نصیبم بخند حرفی نیست

به حال من پری دل گرفته هم خندید

تو هم بخند حبیبم ، بخند حرفی نیست

 و پرسیدم دلم! او گفت: نه تنها نمی ماند

به او گفتم كه چشمان تو جادو كرده این دل را

 و گفت این چشم ها كه تا ابد زیبا نمی ماند

به او گفتم دل دریایی ام قربانی چشمت

ولی او گفت این دل دائما دریا نمی ماند

به او گفتم كه كم دارم تو را رویای كمرنگم

و پاسخ داد او در عصر ما رویا نمی ماند

 به او گفتم كه هر شب بی نگاه تو شب یلداست

ولی گفت او كمی كه بگذرد یلدا نمی ماند

به او گفتم قبولم كن كه رسوایت شوم او گفت

كسی كه عشق را شرطی كند رسوا نمی ماند

و حق با اوست عاشق شو همین و هر چه باداباد

چرا كه در مسیر عاشقی اما نمی ماند

 خدایا خط بكش بر دفتر این زندگی اما

به من مهلت بده تا بشنوم آنجا نمی ماند

یک لحظه فقط یکبار با من شو و از من شو

تو این شب بی تعبیر همبغض شکستن شو

هر ثانیه هر لحظه تکرار شکستن هاست

با من تو فقط یکبار آلودهء رفتن شو

این قافیه ها یک عمر درگیر تو ومن بود

هر واژهء دلتنگی لبریز سرودن بود

هر خاطره مضمونی از بی تو تپیدن داشت

هر ثانیه مفهومی از تورو ندیدن داشت

بی وقفه تر از گریه بی سایه تر از سایه

تعبیر تو ومن بود تفسیر همین آیه

یک لحظه فقط یکبار با من پر از من شو

من مضطربو مغموم تو دلیل بودن شو

این قافیه ها یک عمر درگیر تو من بود

با من تو فقط یکبار همبغض شکستن شو

هر ثانیه هر لحظه تکرار شکستن هاست

یک لحظه فقط یکبار با من شو و از من شو

که این جام آتشین

دیری است ره به حال خرابم نمی برد

این جام ها ــ که در پی هم می شود تهی ــ

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمی برد!


من با سمند سر کش جادویی شراب

تا بی کران عالم پندار رفته ام

تا دشت پرستاره ی اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

تا شهر یادها ...

دیگر شراب هم

جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق!

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد!

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!

پر کن پیاله را ...

بی تو باز آمدم

از سر کوی او دل دیوانه

پنهان کردم در خاکستر غم

آن همه آرزو دل دیوانه

چه بگویم با من ای دل چه ها کردی

تو مرا با عشق او آشنا کردی

پس از این زاری مکن

هوس یاری مکن

تو ای ناکام دل دیوانه

با غم دیرینه ام

به مزار سینه ام

بخواب آرام دل دیوانه

آسمان دیده ام ابری شده

شانه ای کو؟ تا بگریم زار زار

رعد و برق بی پناهی می زند

روی تکرار سکوتی مرگبار

پرتو نوری مرا دعوت نمود

تا که اسرار دلم تبعید شد

کنج یک مخروبه متروکه ای

حکم توقیف دلم تمدید شد

در زمستانی که می اید ز راه

یک نفر از شهرتان خواهد گذشت

آسمان دیده اش ابری شده

خسته پا،دامن کشان ،خواهد گذشت 

مثــــل یـک مـــــردابِ تنهـــا مثــل ِرودی مرده اند

یـک دو بیتی ... یا که صدتا ..باز هم شرمنده ام

مثنــوی ها پیـــش چشــمـت از کبــودی مرده اند

تـوی ایــن آشفتــــــه بــازاری که آدم مانده است

عــاشقــی هــایـم ســـراســر در رکودی مرده اند

یـک بـه یک مـــوهای مـن شــد مثل دندانم سپید

ایــن غـــزل هــاهم بـــدون هیــچ سودی مرده اند

دسـت حـق پشـت و پنـاهت مال من هم نیستی

عالمــی در پشت پــایــــت از حســــودی مرده اند

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

 تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده صبح تو را ابرهای تار

 تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند

 این با ر می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی

 شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

 از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

 گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

...

بوسه از آن طرف شیشه حلال است عزیز

هر که با ما بود از ما میگریخت ،

چند روزیست که حالم دیدنیست ،

حال من از این و از آن پرسیدنیست ،

گاه بر روی زمین زل میزنم ،

گاه بر حافظ تفعل میزنم ،

حافظ دیوانه فالم را گرفت ،

یک غزل آمد که حالم را گرفت ،

ما ز یاران چشم یاری داشتیم ،

خود غلط بود آنچه میپنداشتیم .

_{پناهگاه شبم گیسوی سیاه تو بود}

_{اگر به عشق تو دیوانگی گناه منست}

_{ز من رمیدن و بیگانگی گناه تو بود}

_{دلم به مهر تو یکدم غم زمانه نداشت}

_{که این پرنده ی خوش نغمه در پناه تو بود}

_{عنایتی که دلم را همیشه خوش میداشت}

_{اگر نهان نکنی لطف گاهگاه تو بود}

_{بلور اشک ، به چشمم شکست وقت وداع}

_{که اولین غم من ، آخرین نگاه تو بود !}

 ما دو تن مغرور 

بیا و دست دلم را بگیر بودنِ محض!
که آمده دلم از این جهانِ تنگ به تنگ.....

تو دور می شوی

من در همین دور می مانم !

پشیمان که شدی

برنگرد !

لاشه ی یک دل که دیدن ندارد !

سرت را بالا بگیر

سینه را سپر کن

صدایت را بینداز ته حلقت و فریاد بزن :

" من فراموشش کردم ! "

....

بعد راست بینی ات را بگیر و

تا ته بی نهایت برو ...

پینوکیوی بیچاره !

این روزها که می‌گذرد، جور دیگرم
دیگر خیال و فکر تو افتاده از سرم

دیگر دلم برای تو پرپر نمی‌زند
دیگر کلاغ رفته به جلد کبوترم

دیگر خودم برای خودم شام می‌پزم
دیگر خودم برای خودم هدیه می‌خرم

دیگر بلد شدم که خداحافظی کنم
دیگر بلد شدم که بهانه نیاورم

اسمت چه بود؟ آه از این پرتی حواس
این روزها من اسم کسی را نمی‌برم

من شعر می‌نویسم و سیگار می‌کشم
تو دود می‌شوی و من از خواب می‌پرم

هنوز حرف می زنم ، هنوز راه می روم

به سمت جای خالیت ، به اشتباه می روم

هنوز هم به عکس تو سلام می کنم ولی

بدون هیچ پاسخی دوباره راه می روم

هنوز ماجرای ما سر زبان مردم است

به هر طرف که می روم ، پر اشک و آه می روم

تو نیستی هنوز من ، به یاد با تو بودنم

به کوچه می روم به این ، شکنجه گاه می روم

هـنــوز هــم بـرای تـو پـُـر از دلـیـل بـودنــم

همین که حرف می زنم ، همین که راه می روم